 عشــق يعنـي لايـق معشوق شــدن
عشــق يعني با خـدا هـم دم شدن عشــق يعنـي جـام لبـريز از شـراب عشــق يعني تشنگي يعني سراب عشــق يعني خواستن و له له زدن عشــق يعنـي سـوخـتن و پرپر زدن عشــق يعنـي سالهاي عمر سخت عشــق يعنـي چون همـيشه باختن عشــق يعنـي حسرت شبهاي گرم عشــق يعنـي يـاد يـك رويــاي گـرم
+ نوشته شده توسط مرد خوشحال در چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385 و ساعت
15:22 |
الهی تو بمیری من نمیرم سر قبرت بیام پارتی بگیرم الهی سرخک و اریون بگیری تب مالت وبلای جون بگیری الهی از سرت تا پات فلج شه یبوست بگیری چشمات چپل شه الهی عیدزی شی حسبه بگیری سر راه بیمارستان بمیری الهی کور بشی موهات بریزه بمیری اوفه شی حقت همینه الهی آنفولانزا مرغی بگیری هنوز که زنده ای پس کی میمیری؟ به در بردی از اینها جون سالم الهی درد بی درمون بگیری الهی به درد سربازی دچار شی تا خواستی راست بشی باز کله پا شی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عشق يعني حســــرت شبهاي گرم عشق يعني يـــــــــاد يک روياي نرم عشق يعني يــــــــــک بيابان خاطره عشق يعني ديــــــــــوار بدون پنجره عشق يعني گفتني با گـــــــوش کر عشق يعني ديدني با چشــــم کور عشق يعنـــي تا ابد بي سرنوشت عشق يعني آخر خط بهشـــــــــــت عشق يعني گم شدن در لحظه ها عشق يعني آبــــــــي بـــــــي انتها عشق يعني يـــک سوال بي جواب عشق يعني راه رفــــتن روي خواب ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عشق یعنی لحظهای التهاب عشق یعنی لحظهای ناب ناب عشق یعنی همچون شیدا شدن عشق یعنی قطره و دریا شدن عشق یعنی دیده بر در دوختن عشق یعنی در فراقش سوختن + نوشته شده توسط مرد خوشحال در پنجشنبه سوم فروردین 1385 و ساعت
11:33 |
عشق واقعي، ايثار است. با دادن و نه ستاندن، با از دست دادن و نه به دست آوردن،
با رهاكردن و نه با تملك است كه عشق میورزيم.
 زندگی حقيقی در عشق خدا و مهر به موجودات ريشه دارد، برخاك تواضع میرويد
و ميوهاش معرفت الهیست.
شعله عشق هرگز خاموش نمیشود . تمامی ظلمت دنيا هم قادر به خاموش كردن
آن نيستند.
تنها عشق حقيقی عشق الهیاست . انواع ديگر عشق در صورتی مفيدند كه عشق
الهی در قلب حضور داشته باشد.
عشق حتی زمانی كه آسيب ببيند نمیتواند آسيب برساند. عشق صبور، بخشاينده
و وفادار است. عشق اعتماد میكند و میبخشد بیآن كه به فكر گرفتن باشد.
مهمترين وظيفه برای جوينده معنويت، پرورش عشق به خداست. با عشق به
زنجديدگان میتوان به خدا عشق ورزيد.
راه عشق شعلهها هموار میكنند، راه عشق را فقط كسانی میپيمايند كه شهامت
آن را دارند از ميان شعلهها بگذرند، فقط چنين كسانی به سرور ابدی دست خواهند
يافت.
عشق منجی جهان است. پردهها را كنار بزنيد تا عشق وارد شود، تا اگر تندبادها
خروشند و توفانها شما را در برگيرند در آرامش باشيد.
منتظر نشويد تا ديگران به شما عشق بورزند، بلكه نخست شما بايد به آنها عشق
بورزيد.
 پرپرواز ===========================================
خدايا ... در اين دنياي خاکي دلهايمان پر از لکه هاي سياه معصيت است که فقط بخشش بيکران توست که اين لکه هاي سياه را به نور و روشنايي تبديل خواهد کرد.
خداوندا ، در حضور تو آرام مي گيريم و اعلام مي كنيم كه تو ، تنها خداي اين عالم ، حاكم اين جهان ، قادر مطلق و زمامدار بي چون و چراي خلقت هستي . در حالي كه به قدوسيت مهيب و جلال عظيم تو مي انديشيم و در قدرت بي كران و حاكميت مطلق تو تعميق مي كنيم ، ترس تو را در دل خود جاي مي دهيم ، ترسي آكنده از عشق و احترام . ترا به دليل شخصيت بي نقص ، حكمت بي پايان ، و عدالت مطلقت ستايش مي كنيم و به خاطر رحمت جاودان ، فيض بي همتا ، و خشم عظيم تو در برابر گناه ، تو را مي پرستيم . در دل خود سر تعظيم فرود مي آوريم و در حالي كه زيبايي خيره كننده و شخصيت جذاب تو را مي ستاييم در برابر تو زانو مي زنيم و اعتراف مي كنيم كه بزرگترين نياز ما دستيابي به مكاشفه اي عظيم از وجود تو و محبت پيمايش ناپذير توست .
از تو فروتنانه مي خواهيم كه اين نياز را در ما ببيني .
دعاي ما اين است كه :
طريق خود را به ما بياموز تا تو را بشناسيم و در حضور تو فيض يابيم .
از تو سپاسگذاريم كه درخواستهاي صادقانه و قلبي ما را پاسخ خواهي داد ، اي خالق محبت
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 من از اشعه خورشيد جان گرفتم و به ثمر نشستم ... من همان روزي تولد يافتم كه آسمان زندگي تيره تيره بود و ناگهان آسمان به اشعه ظريفي شكافته شد ... من همان روزي چشم گشودم كه خورشيد دستهاي گل سرخ را نشانه گرفته بود ... دل من از فروزندگي او بود كه تبدار شد ... و تب از آن روز پيوسته با من است .. بگذار چشمك بزنم .. ميترسم اين تب با من ماند و هذيانهاي پيوسته من به سري بكشاندم .... من ستاره ام ... ستاره اي زاده از خورشيد ... من مهر را به تو هديه خواهم كرد ... مگر در جهان چيزي بالاتر از مهر هم مي شود سراغ كرد ؟ + نوشته شده توسط مرد خوشحال در جمعه پنجم اسفند 1384 و ساعت
13:18 |
خدايا کاش حکمت کاراتو می فهميدم .تو که ميگی هر کس رو به اندازه ظرفيتش امتحان می کنی پس چرا منو داری بيشتر از تحملم امتحان میکنی.هر بار سختر ا ز پيش. نميدونم میخوای من متوجه چی بشم اما تو که بهتر ميدونی اين دنيا برای من ارزشی نداره پس ....... ای کاش.........؟؟؟ اين علامتا از تو ذهنم پاک شن و درک کنم که هدفت از اين امتحاناي سخت چيه؟ هر قدر بيشتر به تو نزديک میشم تو سختر از من امتحان میگيری . نميدونم شايد مستوجب اين عذاب ها هستم که تو برام در نظر گرفتی اما کاش می فهميدم عقوبت کدام گناهم رو می کشم.
در برق آن نگاهت ٬هرشب رهایم ای دوست شاعر شدم که روزی وصفت نمایم ای دوست
چشمان پرفروغت ٬ میعادگاه عشق است
من آسمان چشمت رامی ستایم ای دوست
احساس وشورعشقی بازآی ای بی تو زردم
عمری به درد دوری من مبتلایم ای دوست
درد است زنده بودن وقتی شبی نباشی
گربی توزنده بودم ٬گو بی وفایم ای دوست.
+ نوشته شده توسط مرد خوشحال در جمعه پنجم اسفند 1384 و ساعت
13:1 |
نیست کس آگه که یار کی بنماید جمال مدتی است دراز که خانه ی دل را جاروب زدم و کوچه اش را آب پاشی اماهنوز نیامد... دلم سخت گرفته از این زمانه ی پر درد . هر چه خواستم ستاندم اما آن کس که خواستم ... آه ای انتظار رهایم کن من آن گم کرده ات نیستم چون خود گم کرده ای دارم پیدا که در همه جا نشانش هست اما خودش ... نمی دانم کجا روم . هر دردی را رهایش می کنم اما این درد ... چه دردیست درد انتظار... . او خواهد آمد. پادشاه قصر دل . رهگذر کوچه ی عشق . دلبر دلبران دلداده . ماه روی سبز قبا . آری خواهد رسید روزی که زمین از دنیا جدا می شود زمان رنگ دگر می گیرد عشق رویشی دوباره می یابد. او می آید................. نیست از عشق نشانی مه من چهره گشا اربعین همدلی شد یک نظر رخ بنما دوستی مرد مرام خوب رویان را چه شد رفت از دست هوای مهربانی و صفا صبر ما را تا چه حد اندازه است ای یار من کاسه ی صبرم سر آمد یار یک لحظه بیا تا به کی با ناله روزم را به شب شب را سحر مرده ام از بی کسی ای هم نوای بینوا از برای خوب رویان با وفایی رسم نیست؟ گرچه می دانم جفا از من بود ای با وفا از برای رستخیز مهر بانی مهر بانی کن بیا عشق ها را زنده کن دریا دلان را کن صدا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ (درد زمانه) در این روزها که دردم ره به پایانی ندارد نمی دانم چرا درد زمانه با دلم همساز گشته . چرا از این زمانه من نسیبم غصه و رنج و غم آمد. یا طبیبی از سر این درد بی مهری به بالینم نیامد. آه ای مرگ ای سرانجام غم و اندوه من ای تو آخر آرزوی این دل چون کوه من .یکدمی دریاب خواهانت منم . مست آهنگ و نوای نای بی پایانت منم..................... امان از دست این درد زمانه دلم را سخت روزی زد نشانه بزد فریاد بیداری رها کن وجودت را برای دل فدا کن که دل بیند هر آن دیده نبیند ز باغ گل ، گل حسرت مچیند اگر دیده ببیند دل کند یاد ولی آخر که از دل می کند یاد همه گویند که عشق از دیده آید دو دیده می کند از عشق حکایت ولی درد زمانه قصه این گفت که عشق با دل همیشه می شود جفت اگر با چشمِ دل یک لحظه بینی کنی با درد و هجران هم نشینی ببینی آنچه از دیده نبینی کنار دلبرت در دل نشینی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ (دمی هم با سحراب)
قایقی خواهم ساخت؟!...قایقم ساخته ام... قایق ساخته ام می شکنم که به دریا سفر خود نکنم آغازی نروم سوی دیار غم و غربت زجفا نشوم با همه ی اهل ریا هم بازی بر همین ساحل نزدیک نشینم که به دور هرچه بینم همه نیرنگ و فریب است و فریب همه ی مردم دور، چشم سخره به تن من دارند که فلانی چه غریب است و غریب است وغریب از همین دور به دنیا نگرم که به از قربت با دنیایی است که همه رنگ و لعاب،که بسان یک خواب به چه دلجو شده و رویایی است حسرت دور ندارم که به دور آه از دوریِ از پیش دیارم بکشم یا که از دیدن یک شهر فرنگ مزّه ی تلخ جدایی زبهارم بچشم تا که روزی نرسد رنگ ریا پاک شود قایق ساخته ام می شکنم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ (مستی)
زندگی را دوست دارم چون سخت است...سختی را دوست دارم چون درد آور است...درد را دوست دارم چون با آن بزرگ می شوم...بزرگی را دوست دارم چون احساس مرا تقویت می کند...احساس را دوست دارم چون سرچشمه ی محبت است...محبت را دوست دارم چون دوستی را هدیه می دهد...دوستی را دوست دارم چون ساخته ی فطرت است...فطرت را دوست دارم چون جزئی از باقی است...باقی را دوست دارم چون ذات احدیّت است...ذات احدیّت را دوست دارم چون از آن یک موجود است...آن موجود را دوست دارم چون واجب الوجود است...واجب الوجود را دوست دارم چون آفریدگار من است...آفریدگار خود را دوست دارم چون زندگی به من داد...پس زندگی را دوست دارم چون خدا را دوست دارم...! اما با تمام وجود مرگ را بیشتر دوست دارم چون: اِرْجِعي اِلي رَبِّکِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً
حالا که هوای می و میخوارگی دارم در میخانه مبندید حالا که به دیوانگی و مستی روانم در خمخانه مبندید حالا که ره عاقلی خود به کناری زدم و فکر به فرجام ندارم
این سان به همه ملت مجنون و به سودایی دیوانه نخندید
حالا که به عشق همه ی گرمی آتش به سر شمع نیازم افتاد همچو پروانه پی گرمی آتش شده ام، حال به پروانه مخندید حالا که به مستی زده ام نعره و فریاد که عشق ابدی کو بر من به دل خویش ز سخره همه بر نعره ی مستانه مخندید حالا که در این دیر مکافات اسیر دل گمگشته شدم من بر زندگی عالم دنیا همچو بیگانه شدم حال به بیگانه مخندید
+ نوشته شده توسط مرد خوشحال در دوشنبه یکم اسفند 1384 و ساعت
22:37 |
عَین عشق از عین عاشق شد پدید عاشقی از عاشقان نتوان خرید
شین عشق شیدایی عاشق بود هر دلی تیر غم از عشقش خورد
قاف عشق از قربت عاشق بود هر دلی تیر غم از غربت خورد
قربت اندر دل کند صحبت ، ولی خارج از دل صحبت غربت کنی
صحبت غربت نماند پایدار آید آن روزی که بینی روی یار
شکر آن خالق کنم من صبح شام بهر عشق اول نگشتم خامِ خام
خامی اندر عشق ، عشق دنیوی است عشق دنیا عشق بر زشت و بدی است
یک نصیحت می کنم بر تو شنو از پی عشقت فقط عینی مرو
عشق عِینی می برد دل را ز دست عشق با شیدایی و قربت خوش است
عاشق با عین و شین و قاف باش با دل خود راء به ضّم و کاف باش
الهی شادی نمی شناختم می پنداشتم شادم اکنون مرا چه شادی که شادی شناسی را به باد دادم.
مهر تو به مهر خاتم ندهم وصلت به دم مسیح مریم ندهم عشقت به هزار باغ خرم ندهم یک دم غم تو به هر دو عالم ندهم
یار از غم ما خبر ندارد گویی یا خواب به من گذر ندارد گویی تاریک تر است هر زمانی شب من یارب شب من سحر ندارد گویی
(عشق)
عشق راهت به بي راهي برد هر کجا خواهد، نه تو خواهی برد هر کجا منزل بود آنجا رود یا برد در اوج یا در چاهی برد تشنه ی عشقی چرا عاقل چنین چون تو را در بَرّ چون ماهی برد هر کجا رفتی بدنبالش بدان جای راه عقل بر گمراهی برد این همه گفتم ولیکن این شنو عقل راهت را به خود خواهی برد عاقلی را کن رها مجنون بشو گرچه این راهت به جانکاهی برد سنگی دل را رها کن مهر جو تا که مهر هم در دلت راهی برد گرچه این عشق از فزون کوهی بود لیک هر کس از برش کاهی برد
بعضی وقتا آدم فکر میکنه عاشقه یا نه... اما من میگم ماها همه عاشقیم (با عشق دنیا کاری ندارم )چون هر وقت که بغض میکنیم فقط از یه نفر کمک میخواهیم فقط با یکی حرف میزنیم آره دلمون فقط با اون صافه (نه مثه عشق زمینی که همش با دروغ ساخته میشه ) خیلی ب اون حال میکنیم به قول لوتیا مشتی حال میکنیم... اونم خیلی مارو دوست داره از خودمون بیشتر عاشق ماست چون یه داستانی هست که میگه وقتی یه بنده ای چند بار توبه میکنه آخر سر بار سوم میگه به فرشته ها برین ببینین این چی میخواد من که دیگه ازش شرم دارم چون اون غیر از من کسی نداره(اینه که اشک آدم رو در میاره ):
گر که این نور است پس عشق چیست تا کجا باید برفت و در کجا باید نشست در شکستن رازها پنهان و اسراری نهان این چه اعجازی است دل را می برد چون که جان دادی دگر دلداده ای من که مخمور می و ساقی شدم دیوانه ام
+ نوشته شده توسط مرد خوشحال در دوشنبه یکم اسفند 1384 و ساعت
22:17 |
من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت .... بهارم رفت عشقم مرد یارم رفت انتظار...انتظار...انتظار...واژه ای که امید مرا گرقت. وصال...وصال...وصال...واژه ای که انتظار مرا ربود. دلخوشی...دلخوشی...دلخوشی...واژه ای برای آشنایی من با خیال و خیال...خیال...خیال...واژه ای که تو را و تو را و تو را فقط به من می داد و تو...تو...تو...واژه نیستیُ٬کلمه نیستی٬جمله نیستی٬تو از جانی که جان می بخشی و کاش...کاش...کاش...می دانستی که تو ........ . سر آن ندارد امشب ٬ که بر آید آفتابی به گمانم این باشد ٬ که شدم خیال و خوابی برسیدم آنجا که دیگر ٬ گذر از خیال کردم که بدیدم این وصال است ٬ که بود شراب نابی همه روز گشتم آخر ٬ خبری نشد ز معشوق به دلم خبر رسید روزی ٬ که کجا خبر تو یابی بگذر ز عشق معشوق ٬ نبود تو را امیدی که وصال روی و دیدار ٬ همه گشته چون سرابی به کجا برد تو را این ٬ نفس خیال دیدار که برای وصل معشوق ٬ زندگی بود حجابی برهیدم از حیاتم ٬ که بگیرم این حجابش در پس حجاب دیدم ٬ دیده ام بود نقابی به هزار راه رفتم اما ٬ به یقین رسیده ام که سر آن ندارد امشب ٬ که بر آید آفتابی
بزن چنگ بر پرده ی ارغنون رهایم کن از چنگ دنیای دون بعضیها اگه یه مرد آرزوی مرگ کنه میگن کم آورده . اما من میگم حقیقت چیزه دیگریست اونم اینه که چون نمیتونه چشماشو رو حقیقت ببنده یا ببینه و هیچی نگه ولی ... شایدم دلیل دیگه ای داره شاید با مرگ دیگه نمیخواد عشق دیگه ای تجربه کنه به نظر من دلیل دوم موجه تره اما خب هرکی یه نظری داره خلاصه ما که مرگو دوست داریم .... بگذارید بمیرم که جهان شاد شوند مطربان ساز زنند و ز غم آزاد شوند بگذارید بمیرم که دل از دست برفت دل دیوانه پی باده جنان مست برفت بگذارید بمیرم که دگر عشق بمرد سیلی از دست زمانه دل دیوانه بخورد بگذارید بمیرم که همه این خواهند دگر این مرگ من است چاره شان میدانند بگذارید بمیرم که مرا نام خوش است جرعه ای نوش چو بی هوش ازاین جام خوش است بگذارید بمیرم که بمانم به خیال یادی از من بنمایید در آن روز وصال بگذارید بمیرم ولی این یاد کنید یاد من باشید و زین رو دل من شاد کنید
از اول سعی بیجا کرد فرهاد همیشه با خودم میگم کاش من به جای اینکه مثه فرهاد باشم مثه مجنون بودم چون مجنون یکی داشت که بیقرارش بود اونم لیلی اما فرهاد بیچاره چی؟ اون حتی شیرین از حالش خبردار نبود برا خودش تو خیال شیرینی داشت ... بیچاره فرهاد ... ای فلک دادزتو داد ز تو این همه ناله و فریاد زتو همه عشاق بدانند که بود سبب تیشه به فرق سر فرهاد زتو من و این قاب خیال و من و این نقش جمال تو این دوری و هجر و من و رؤیای وصال من و این عمر تباه و من و این بخت سیاه تو و بی دردی و شادی ٬ من و این گریه و آه من و این عشق و جنون و دل آغشته به خون تو و این خیال راحت ٬ من و این بغض درون من و این اشک فراغ و دیده ی مانده به راه تو و این چشم سیاه و من و جادوی نگاه من و این بی خبری از سر احوال نگار تو و این فصل خزان و من و رؤیای بهار من و این در به دری و من و این بی خبری تو و این حال و خیال و من و این خیره سری همه گفتم و نگفتم به تو این جمله شناسی تو مرا که بدون تو بود این آرزوی آخر من « مرگ بیا ٬ مرگ بیا »
+ نوشته شده توسط مرد خوشحال در دوشنبه یکم اسفند 1384 و ساعت
21:57 |
|
راز عشق 
از یه عاشق دل سوخته
دوستت دارم 
