دوستت دارم

      

                 عشــق يعني با خـدا هـم دم شدن

                عشــق يعنـي جـام لبـريز از شـراب

                  عشــق يعني تشنگي يعني سراب

                 عشــق يعني خواستن و له له زدن

                 عشــق يعنـي سـوخـتن و پرپر زدن

                   عشــق يعنـي سالهاي عمر سخت

                   عشــق يعنـي چون همـيشه باختن

                   عشــق يعنـي حسرت شبهاي گرم

                   عشــق يعنـي يـاد يـك رويــاي گـرم 

         

الهی تو بمیری من نمیرم        سر قبرت بیام پارتی بگیرم

الهی سرخک و اریون بگیری     تب مالت وبلای جون بگیری

الهی از سرت تا پات فلج شه   یبوست بگیری چشمات چپل شه

الهی عیدزی شی حسبه بگیری    سر راه بیمارستان بمیری

الهی کور بشی موهات بریزه    بمیری اوفه شی حقت همینه

الهی آنفولانزا مرغی بگیری      هنوز که زنده ای پس کی میمیری؟

به در بردی از اینها جون سالم    الهی درد بی درمون بگیری

الهی به درد سربازی دچار شی    تا خواستی راست بشی باز کله پا شی  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خدايا کاش حکمت کاراتو می فهميدم .تو که ميگی هر کس رو به اندازه ظرفيتش

امتحان می کنی پس چرا منو داری بيشتر از تحملم امتحان می‌کنی.هر بار سختر ا

ز پيش.

نميدونم میخوای من متوجه چی بشم اما تو که بهتر ميدونی اين دنيا برای من

ارزشی نداره پس .......

ای کاش.........؟؟؟ اين علامتا از تو ذهنم پاک شن و درک کنم که هدفت از اين

امتحاناي سخت چيه؟

هر قدر بيشتر به تو نزديک میشم تو سختر از من امتحان میگيری .

نميدونم شايد مستوجب اين عذاب ها هستم که تو برام در نظر گرفتی اما کاش می

فهميدم عقوبت کدام گناهم رو می کشم.

نیست کس آگه که یار     کی بنماید جمال

مدتی است دراز که خانه ی دل را جاروب زدم و کوچه اش را آب پاشی اماهنوز نیامد... دلم سخت گرفته از این زمانه ی پر درد . هر چه خواستم ستاندم اما آن کس که خواستم ... آه ای انتظار رهایم کن من آن گم کرده ات نیستم چون خود گم کرده ای دارم پیدا که در همه جا نشانش هست اما خودش ... نمی دانم کجا روم . هر دردی را رهایش می کنم اما این درد ... چه دردیست درد انتظار... .

او خواهد آمد. پادشاه قصر دل . رهگذر کوچه ی عشق . دلبر دلبران دلداده . ماه روی سبز قبا . آری خواهد رسید روزی که زمین از دنیا جدا می شود زمان رنگ دگر می گیرد عشق رویشی دوباره می یابد.

او می آید.................

نیست از عشق نشانی مه من چهره گشا

اربعین همدلی شد یک نظر رخ بنما

دوستی مرد مرام خوب رویان را چه شد

رفت از دست هوای مهربانی و صفا

صبر ما را تا چه حد اندازه است ای یار من

کاسه ی صبرم سر آمد یار یک لحظه بیا

تا به کی با ناله روزم را به شب شب را سحر

مرده ام از بی کسی ای هم نوای بینوا

از برای خوب رویان با وفایی رسم نیست؟

گرچه می دانم جفا از من بود ای با وفا

از برای رستخیز مهر بانی مهر بانی کن بیا

عشق ها را زنده کن دریا دلان را کن صدا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(درد زمانه)

در این روزها که دردم ره به پایانی ندارد نمی دانم چرا درد زمانه با دلم همساز گشته . چرا از این زمانه من نسیبم غصه و رنج و غم آمد. یا طبیبی از سر این درد بی مهری به بالینم نیامد. آه ای مرگ ای سرانجام غم و اندوه من ای تو آخر آرزوی این دل چون کوه من .یکدمی دریاب خواهانت منم . مست آهنگ و نوای نای بی پایانت منم.....................

امان از دست این درد زمانه

                                                    دلم را سخت روزی زد نشانه

بزد فریاد بیداری رها کن

                                                        وجودت را برای دل فدا کن

که دل بیند هر آن دیده نبیند

                                                  ز  باغ گل ، گل حسرت مچیند

اگر دیده ببیند دل کند یاد

                                                   ولی آخر که از دل می کند یاد

همه گویند که عشق از دیده آید

                                               دو دیده می کند از عشق حکایت

ولی درد زمانه قصه این گفت

                                       که عشق با دل همیشه می شود جفت

اگر با چشمِ دل یک لحظه بینی

                                               کنی با درد و هجران  هم نشینی  

ببینی آنچه از دیده نبینی

                                                           کنار دلبرت در دل نشینی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(دمی هم با سحراب)

    قایقی خواهم ساخت؟!...قایقم ساخته ام...

قایق ساخته ام می شکنم

که به دریا سفر خود نکنم آغازی

نروم سوی دیار غم و غربت زجفا

نشوم با همه ی اهل ریا هم بازی

                               بر همین ساحل نزدیک نشینم که به دور

                              هرچه بینم همه نیرنگ و فریب است و فریب

                              همه ی مردم دور، چشم سخره به تن من دارند

                              که فلانی چه غریب است و غریب است وغریب

از همین دور به دنیا نگرم

که به از قربت با دنیایی است

که همه رنگ و لعاب،که بسان یک خواب

به چه دلجو شده و رویایی است

                                        حسرت دور ندارم که به دور

                                         آه از دوریِ از پیش دیارم بکشم

                                         یا که از دیدن یک شهر فرنگ

                                        مزّه ی تلخ جدایی زبهارم بچشم

                     تا که روزی نرسد رنگ ریا پاک شود

                             قایق ساخته ام می شکنم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(مستی)

زندگی را دوست دارم چون سخت است...سختی را دوست دارم چون درد آور است...درد را دوست دارم چون با آن بزرگ می شوم...بزرگی را دوست دارم چون احساس مرا تقویت می کند...احساس را دوست دارم چون سرچشمه ی محبت است...محبت را دوست دارم چون دوستی را هدیه می دهد...دوستی را دوست دارم چون ساخته ی فطرت است...فطرت را دوست دارم چون جزئی از باقی است...باقی را دوست دارم چون ذات احدیّت است...ذات احدیّت را دوست دارم چون از آن یک موجود است...آن موجود را دوست دارم چون واجب الوجود است...واجب الوجود را دوست دارم چون آفریدگار من است...آفریدگار خود را دوست دارم چون زندگی به من داد...پس زندگی را دوست دارم چون خدا را دوست دارم...!

اما با تمام وجود مرگ را بیشتر دوست دارم چون:

اِرْجِعي اِلي رَبِّکِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً

حالا که هوای می و میخوارگی دارم در میخانه مبندید

عَین عشق از عین عاشق شد پدید

عاشقی از عاشقان نتوان خرید

شین عشق شیدایی عاشق بود

هر دلی تیر غم از عشقش خورد

قاف عشق از قربت عاشق بود

هر دلی تیر غم از غربت خورد

قربت اندر دل کند صحبت ، ولی

خارج از دل صحبت غربت کنی

صحبت غربت نماند پایدار

آید آن روزی که بینی روی یار

شکر آن خالق کنم من صبح شام

بهر عشق اول نگشتم خامِ خام

خامی اندر عشق ، عشق دنیوی است

عشق دنیا عشق بر زشت و بدی است

یک نصیحت می کنم بر تو شنو

از پی عشقت فقط عینی مرو

عشق عِینی می برد دل را ز دست

عشق با شیدایی و قربت خوش است

عاشق با عین و شین و قاف باش

با دل خود راء به ضّم و کاف باش

عشق حقیقی

من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت .... بهارم رفت عشقم مرد یارم رفت

انتظار...انتظار...انتظار...واژه ای که امید مرا گرقت. وصال...وصال...وصال...واژه ای که انتظار مرا ربود. دلخوشی...دلخوشی...دلخوشی...واژه ای برای آشنایی من با خیال و خیال...خیال...خیال...واژه ای که تو را و تو را و تو را فقط به من می داد و تو...تو...تو...واژه نیستیُ٬کلمه نیستی٬جمله نیستی٬تو از جانی که جان می بخشی و کاش...کاش...کاش...می دانستی که تو ........ .

بزن چنگ بر پرده ی ارغنون        رهایم کن از چنگ دنیای دون

بعضیها اگه یه مرد آرزوی مرگ کنه میگن کم آورده . اما من میگم حقیقت چیزه دیگریست اونم اینه که چون نمیتونه چشماشو رو حقیقت ببنده یا ببینه و هیچی نگه ولی ... شایدم دلیل دیگه ای داره شاید با مرگ دیگه نمیخواد عشق دیگه ای تجربه کنه به نظر من دلیل دوم موجه تره اما خب هرکی یه نظری داره خلاصه ما که مرگو دوست داریم ....

بگذارید بمیرم که جهان  شاد  شوند

مطربان  ساز  زنند  و  ز  غم  آزاد  شوند

بگذارید بمیرم که دل از دست  برفت

دل  دیوانه   پی  باده  جنان  مست  برفت

بگذارید بمیرم  که  دگر   عشق بمرد

سیلی  از  دست  زمانه  دل  دیوانه  بخورد

بگذارید  بمیرم که  همه  این  خواهند

دگر  این مرگ  من است  چاره شان میدانند

بگذارید بمیرم که مرا نام خوش است

جرعه ای نوش چو بی هوش ازاین جام خوش است

بگذارید  بمیرم   که   بمانم  به  خیال

یادی  از   من   بنمایید   در   آن   روز  وصال

بگذارید  بمیرم   ولی   این  یاد  کنید

یاد من  باشید و  زین  رو  دل  من  شاد  کنید

از اول سعی بیجا کرد فرهاد

همیشه با خودم میگم کاش من به جای اینکه مثه فرهاد باشم مثه مجنون بودم چون مجنون یکی داشت که بیقرارش بود اونم لیلی اما فرهاد بیچاره چی؟ اون حتی شیرین از حالش خبردار نبود برا خودش تو خیال شیرینی داشت ... بیچاره فرهاد ...

ای فلک دادزتو داد ز تو

این همه ناله و فریاد زتو

همه  عشاق  بدانند  که  بود

سبب تیشه به فرق سر فرهاد زتو

من و این قاب خیال و من و این نقش جمال

تو   این  دوری  و  هجر  و من  و  رؤیای  وصال

من و این عمر تباه و من و این بخت سیاه

تو  و بی دردی  و شادی ٬ من و این گریه و آه

من و این عشق و جنون و دل آغشته به خون

تو  و این  خیال  راحت ٬ من و این بغض درون

من و این اشک فراغ و دیده ی مانده به راه

تو  و این  چشم  سیاه  و  من و جادوی نگاه

من و این  بی  خبری  از  سر  احوال  نگار

تو  و  این  فصل  خزان  و من  و  رؤیای  بهار

من و این در به دری و من و این بی خبری

تو و این حال و خیال و من و این خیره سری

همه گفتم و نگفتم به تو این جمله  شناسی تو مرا

که بدون تو بود این آرزوی آخر من « مرگ بیا ٬ مرگ بیا »

من  ماندم  و  تنهایی  و  بیداری  شب

من ماندم و بیزاری از این سوختن و تب

من ماندم و دیوانگی و آرزوی دیدن  یار

من ماندم و این گل که نسیبم شده خار

من ماندم  و شیدایی  و  رویای  وصال

من  ماندم و دیدار تو  در  خواب  و  خیال

کاش میشد که شود در دل تو خانه کنم

تو شوی شمع و من این جان چو پروانه کنم

برو ای دل  که  تو  را  قیمت  یارت  نبود

برو  ای  دل  که  تو  را  جای  بَرِ  او  نشود

بگذارم  که  رود  روز  من  و  شام  رسد

مرغ   دل  پر  زند  آن  روز  دل  آرام  رسد

مرگ من  ناجی  قلب  تو  شود   در  دنیا

آرزو  کن  که  بمیرم   تا  شود  دلم  جدا

ور نه هر خوار و خسی زندگی کرده بسی

میگن زندگی مثه لیمو میمونه اولش شیرینو آخرش تلخ . اما من میگم که نه ٬ مثه نارگیله وارد شدن بهش سخته ٬ پوستشو شکستن سخته ٬ اما وقتی که بهش وارد میشی تازه مزه اونو میچشی .

و تو که مرا در انتهای لیمو میدیدی و به خاطر تلخی رها ساختی ٬ اشتباهت در پرده ی جلوی دیدگانت بود و چه خوب بود که این پرده را بر میداشتی اما حیف حیف حیف ...

و من ماندم که به تنهایی مزه ی نارگیل را بچشم و از تو بود ضرر از دست دادن درونش

پس حالا ببین این تعریف زندگی را در اعجاز من:

 زندگی  یعنی  که   آتش  روی   آب

زندگی یعنی که شادی  غرق خواب

 زندگی  یعنی که عمری چون  حباب

زندگی  یعنی   سراب   اندر   سراب

 این نظر   را    نا  امیدان    می دهند

بر  سر  شادی  و  شور  پا  می نهند

 زندگی یعنی لطافت٬ مهربانی٬ تازگی

با محبت با صفا و عشق هم همسایگی

 زندگی  یعنی   که   دوری   از  خیال

شادی   و    سر  زندگی     آرد    کمال

 ارزش  انسان   بود   بیش   از   خیال

حال   هم    بر     بودنت    اینسان   ببال

تا کی از دست  غم و  افسوس  و  آه

زندگی    را    می بری    در    قعر    چاه

ای  رفیقان  زندگی  چون   باده   است

هر  که  نوشد  باده   را   گردد  چو  مست

باده  را  بنگر   نه   آنجوری   که  هست

بهر   هر   پوچی   مده   آن   را   ز  دست

یکدمی  بردار  دست  از  پوچی  و  هیچ

ای   برادر     گرد     این     پوچی     مپیچ

بوی  یاس  است  که  دل  می کشدش

 روی  یاس  است  که  جان  می بردش

قیمت     وصلش     اگر    جان    باشد

دل     دیوانه    به     جان    می خردش

اگه کشتیم ما امروزو ... میمیرن همه فرداها 

قیامت میشه ما با هم نباشیم ... نمی چرخه فلک از هم جداشیم

میگن زندگی فقط قسمته اما من مخالفم چون ما آدما اختیار داریم که انتخاب کنیم پس قسمت دست خودمونه یا میگن که ما مثه دو خط موازی ایم ٬ هیچ وقت به هم نمی رسیم اما همون خطوط موازیرو از روبرو دیدی که آخر راه به هم میرسن؟

<< مهم نحوه ی دیدنه پس به دنیا بد بین نباش >>

 گفتم  که تیره بختم  ٬  گفتا گناه  من  چیست

گفتم ز تو ٬ تو خواهم ٬ گفتا که چاره این نیست 

 گفتم که نیست انصاف  ٬  دوری ز روی  ماهت

گفتا  کجاست عاشق  ٬  پابند  عاشقی کیست 

 گفتم  غمی  ندارم  ٬  جز  داغ   بی تو   بودن

گفتا مرا چه حاصل  ٬ که بی تو می توان زیست 

 گفتم  که نرم  گردان  ٬  دل  را  برای  عشقم

گفتا  که  عاشقی تو  ٬  این دل بَر ِتو سنگیست 

 گفتم  که بهر عشقت  ٬  مجنون ترم  ز  دیروز

گفتا تو باشی مجنون ٬ معشوق مگر که لیلیست 

 گفتم منم چو مجنون  ٬  جانا تو  لیلی ام  باش

گفتا  که جبر عشقت ٬ بیرون  ز  مرد و مردیست 

 گفتم   که  وصل   رویت  ٬  درمانِ   درد  باشد

گفتا دلت چو خطی است ٬ با این دلم  موازیست 

نمیدونم تا حالا نشستی با دلت صحبت کنی با نه . ازش بپرسی براچی غمگینی ، براچی تنهایی ، یا براچی هیچ وقت شاد نیستی . من این کارو کردم اما هرچی سوال کردم جوابی نشنیدم همش سکوت و سکوت ..........

 یـک شبی را با دلـم خلـوت زدم

مــالـک ایـن عــشــق هــم آری خـــداسـت

دلم گرفته بود خواستم شعر بگم اما یه جا از شعرم موندم رفتم از حافظ کمک بگیرم آخه اینجور موقعها از اون کمک میگیرم. اما قبل از اون ازش خواستم تا یه فالی بزنم  که این شعر بالایی اومد آخه می خواستم آخر کارو بدونم که انگار حافظ هم خبر نداشت و داشت دعا می کرد

 دل  من   غصه  مخور   از  پس  دوری  حبیب

حکمتت  بود  که  هجران  رخش   گشت  نصیب 

 بس کن  این آه و فقان٬سوخت دگر ساز فلاک

ناله  کم  کن  که  وصال  از  بَرِ  تو  نیست  قریب 

 آه  از  این  چرخ فلک  ٬ ناله  و  نفرین  به   او

که در او آه و فغان دل عشاق جهان نیست عجیب 

 اگر  این  خدا ٬ خدا  باشد و  آن  چیز که گفت

وای   بر    روز   تو    ای   عالم فانی    و   غریب 

 که  ز  نفرین  دلم   شعله   به   جانت   گیرد

که  کِشی  دست  ز   این   رنگ و ریا ٬ دوز و فریب 

 ای  که  خواندی  تو   کنون  شرح دل زار  مرا

واژه  را  کفر   مبین   ٬   لایق   دل   نیست   نهیب 

 منِِ  دلداده   کنون   چشم   به   در  دوخته ام

که    برای    دل بیمار   ٬   جز   او   نیست   طبیب 

آرزوها : کاش آدما یه رنگ بودن . کاش همه از دل هم خبر داشتن . کاش دوستی با صداقت همراه بود . کاش صداقت رنگ مهربانی داشت . کاش مهربانی از جنس عشق بود . . .

داده ایم  بر   این   غریبستان  دلی

گم   شدیم   د ر تار و پود   آن  ولی

سهم ما  از  بهر  دل  دادن  چه بود

آخر  این  دل  ر ا در  این  دنیا  چه سود

 سود او  جز  سوختن  در  خود  نبود

سهم   او   این    بود   از  چرخ  کبود

 او به خود می سوخت ما را غم نبود

چشم امیدش به ما می دوخت ما را غم نبود

 گوش ما بر  ناله هایش  بسته  شد

آنقدر    زد   ناله    آخر   کشته  شد

 با  دل  مرده  پی  عشق  گشته ایم

چون نفهمیدیم عشق را هم کشته ایم

 عشق  بی دل  یک تن  بی جان  بود

آدم   بی  عشق   هم    حیوان   بود

 تو چشام اشکی نمونده ... تو دلم حرفی ندارم

دیگه وقت رفتنه ... سفر دور و درازه 

الهی : درمانی خواستم بر دردم ٬ دردی دادی ٬ یاد دارم گفته بودی که گر شکستی دل خویش مرا در آن بین ٬ اما ... به هر طرف گشتم درک وجودت را نداشتم و تنها ماندم و تنهاتر از قبل ...

الهی عشق نعمتت بود دادی ٬ شکر٬ اما بی وصال دردی است بی علاج از چه دادی که طاقت ندادی ؟ ...

الهی سخت دلم تنگ و پریشان است ٬ دیده ام بر راه و راهم سیاه ٬ حال با این صبر و انتظارم ٬ با این باغ بی بهارم ٬ دیده ی پر آبم و حال خرابم ...

<<الهی تو خود دانی که بی او زیستن نتوانم نتوانم  علاجی بر دردم >>

 الا  چرخ  گردون  که  چرخت  غم   است

همه  گردشت  غصه  و   ماتم   است 

 دلم   کشتی   و   شادی   از    کرده ات

گمان    کرده ای   می شوم   برده ات 

 خدا !  حکمتت  سختی و رنجش است ؟

تو خود گفته ای رحمتت بخشش است 

 مرا  رحمتت  را  کجا  داده ای  ای  خدا ؟

چگونه  بود  حنجره   پر   ز  غم بی  نوا 

 نوا   در    هوای    وصال    رخ   یار   بود

ولی  دادم  از   کف   وصالش   چه  زود 

 خدا  هستی ام  گیر  و ده  حاجت  آخرم

که  با  یک نظر  دیدنش از  جهان  بگذرم 

 چرا  درد عشق بی علاج است و  سخت

چرا کرده ای بنده ی بی کست تیره بخت 

 نظر  کن   دمی  حال  زاری   ندارم   دگر

بگیر  جان  و  اکنون  مرا  هم  ز  دنیا  ببر 

آفتاب از کدام سمت دمیده                               که تو امروز یاد ما کردی

قلم پا به اختیر تو بود                                        یا ز سحو القلم خطا کردی

بی وفایی مگر چه عیبی داشت                      که پشیمان شدی وفا کردی

با تو هیچ آشتی نخوا هم کرد                          با همان پا که آمدی برگرد

راستی یکی  هست که جواب منو بده که این دخترا هیچ وقت راضی نمیشن

بی وفا میشن و میرن وقتی هم که سرشون به سنگ میخوره بر میگردن و التماس میکنن که  اشتباه کردیم  

آورده اند که خدا وقتی زمین را آفرید: نشست و استراحت کرد

وقتی مرد را آفرید: نشست و استراحت کرد  

اما از وقتی که زن رو آفرید:نه خودش تونست استراحت کنه ونه مرد

واقعا" که دیگه زمین و  آسمون از دست این دخترای بی حیا خسته شده

از این رو کمیته ی حفاظت از حیوانات وحشی با همکاری شهرداری کل  طی آخرین گزارش خبری اعلام کرد که  واجدین

شرایت می توانند با دریافت مجوز از این اداره اقدام به شکار این گونه دخترها کنند 

مدیر کل  شهر داری افزود برای فرد واجد شرایت که بلا یای طبیعی را بدون کمترین درگیری بر سر اینگونه دختر های

بی شخصیت انجام دهد ۱۵۰۰ ریال بررهای ریوارد  خوهد داد

با تشکر

خبر نگار واحد مرکزی خبر (خوی شهری)

چشـام فقط بهونست ، بــــرای دیدن تـو

گفتم دلت دوبـاره ،هوای مــن رو مــی خـواد

توی این شبای تاریک ، میاد ِز ره یـه روزی

 
رفتی مــن منتظر ، بـــه راه تــــــو مانـــده ام

اما چــه ساده بودم ، در ایــــن دوبــاره سوزی

 

 

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

 

 

 

 (تقدیم به همه ی عزیزانم)